สำราญชนคนช่างฝัน

"อาจารย์" เป็นชายวัยสามสิบกว่า ๆ

และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คือ เขาเป็นเพื่อนของฉัน

จริง ๆ แล้ว เขาไม่ได้เป็นอาจารย์ตามโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยหรอก

เขาไม่มีตำแหน่ง ผศ. รศ. ศ. หรือ ดร. นำหน้าชื่อ

แต่เขาก็เป็นคนที่อ่านหนังสืออย่างมากมายมหาศาล

กระทั่งกลายเป็นผู้ที่มีภูมิรู้สูงยิ่ง

ถึงแม้เขาจะมีวุฒิการศึกษาเพียงระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งหนึ่งก็ตาม

เนื่องเพราะเมื่อเกือบสิบปีก่อน

เขามีโอกาสได้พบเจอกับนักวิชาการชาวอังกฤษท่านหนึ่งที่เข้ามาทำงานในเมืองไทย

นักวิชาการท่านนั้นรักเขาเหมือนลูก

และมุ่งมั่นสั่งสอนองค์ความรู้อันหลากหลายให้แก่เขา

ภายนอกห้องเรียนของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ

ปัจจุบัน นักวิชาการผู้มีพระคุณของเขาได้เสียชีวิตไปแล้ว

เขาจึงรับทำหน้าที่เผยแพร่ความรู้นอกห้องเรียนสืบต่อจากผู้มีพระคุณ

เขากลายเป็น "อาจารย์" ของฉัน

ส่วนฉันก็มีสถานะเป็น "ลูกศิษย์" ของเขา

เราเป็น "เพื่อน" ของกันและกัน

ฉันเป็นคนมีเพื่อนน้อย

แต่ฉันมีแฟนที่แสนดีและน่ารักอยู่หนึ่งคน

เธอเป็นผู้กำกับหนังสั้นมือรางวัล อีกทั้งยังมีฝีมือในการวาดรูปอย่างหาผู้ใดมาเทียบเคียงได้ยาก

ฉันกำลังจะเขียนหนังสือชื่อ "เพื่อนในจินตนาการ"

และได้ทาบทามเธอให้มาออกแบบปกหนังสือเล่มนี้เป็นการล่วงหน้า

เธอตอบตกลงโดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น

ฉันรักเธอจังเลย

จึงตอบแทนเธอไปด้วยการหอมแก้มเสียหนึ่งฟอด